நின் கனவு இனி என் கனவு...

நொடித்து அடங்க

எத்தனையோ மூச்சுக்கள்

இங்கே

உலாவிக்கொண்டிருக்கின்றது...

நீர் ஏன் மாய்ந்தீர் ஐயா...

உமக்காக பிராத்தனை

செய்யக் கூட

எங்களுக்கு  நீர்

காலம் கொடுக்கவில்லை

கற்கள் நிறைந்த

பாதையில்

புற்கள் மிதிக்க

கற்றுக் கொடுத்தீரே..

இனி

முட்கள் நிறைந்ததொரு

பாதை வருகிறது...

வழி நடத்த வாரீரோ

கட்டவிழ்க்க முடியாத

ஆயிரமாயிரம்

முடிச்சுக்கள்  அப்படியே

கிடக்க

இனி எப்படி ஐயா

அவிழ்ப்போம் சில

இறுகிய அரசியல்

முடிச்சுக்களை...

நின் உடல் கொண்ட மயானம்

அது ஒரு ஓரத்தில் கிடக்கட்டும்...

முதலில்

அங்கிருந்து எழுந்து வந்து

உம் தடயங்களைப்

பாரும்..

உமக்காக

வீதிகள் தோறும்

விளக்குகள்...

பள்ளிகள் தோறும்

உம் படங்களை ஏந்தித்

திரியும் மழலைகள்

சாலைகள் தோறும்

நின் கனவுகளை தூவிச்

செல்லும் இளைஞர்கள்

என நின் உருக்களைப் பாரும்

எல்லோர் வீட்டிலும்

நெருங்கிய தங்கள் சொந்தத்தை

இழந்த தவிப்பு இன்னும்

அகலவில்லை

ஐயனே

இவைகள்

சாயங்கள் அல்ல வெளுக்க..

நின் அன்பின் வெளிப்பாடுகள்..

என்றும் எங்களை

புத்தி மாறிப்

போகவிடாது உமது

முத்தான புத்தகங்கள்

நின் போல் எவரும்

இனி பிறக்கப் போவதில்லை

பிறப்பினும்

நின் போல் இறக்கப்போவதில்லை

இறப்பினும்

நின் போல் நிலைக்கப்போவதில்லை

கனவுகள் பல சுமந்து

தூங்குவது எளிதல்ல

நீர் தூங்கவில்லை..

நின் பணிகளை எங்களுள்

விதைத்து விட்டு

சற்று இளைப்பாறிக் கொண்டுதான்

இருக்குறீர்கள்

இமயத்தின் சாரலாம்

சிந்து, கங்கையை

யமுனை, கோதா வழியே

காவிரி, வைகையில் இணைத்து..

நின் பாதங்களை நனைத்த பின்னே தான்

மூடும் எங்கள்

இமைகளுக்கு நிரந்தர

ஒய்வளிப்போம்..

நின் கனவு இனி என் கனவு

ஓரிரு நொடிகள் தான்..

மாலை தொடங்கி

விடியலாகிவிட்டது

இன்னும் சதா 

நீ பெய்து கொண்டே இருக்கிறாய்

துளியும் வெளிச்சமில்லாத

இந்த பொழுது எந்நேரமென்று

தெரியவில்லை

நீ நிற்பதற்கான சூசகங்கள்

ஒன்றும் தென்படவில்லை

இன்னும் சிறிது நேரத்தில்

நன்கு விழித்திருந்த 

அந்தச் சுடரும் கரைய இருக்கிறது

உன்னுடன் நனைய

ஆசையிருந்தும் இப்போது

நனையும் நிலையில்

நான் இல்லை.

ஏனெனில்

நினைவில்

உதிக்கின்ற ஓரிரு

வார்த்தைகளையும்

மீதிச் சுடர் முடியும் முன்

எழுதி முடித்தாக வேண்டும்...

காற்றோடு எதோ சதி செய்து

சாளரம் தாண்டி

உன் எரசலால் என் பகுதி

நனைக்க முற்படுகிறாய்

உடல் சிலிர்க்கிறது

ஓரிரு நொடிகள் தான்..

எழுதும் நிலையிழந்து

என்னை முழுதும் உன்னுள்

நனைக்க விழைந்தேன்..

நனைந்தேன்...

எண்ணம் பறித்து

என்னை முழுதும்

உனது ஆக்கினாய்...

துளித் துளியாய் - 67

துளித் துளியாய் - 66

துளித் துளியாய் - 65

அழகும் அமைதியும்

முன்பெல்லாம் 

நீ அடிக்கடி கண்ணில் தென்படும்

அந்த மாட வீதிகளில்

சுற்றிக் கொண்டிருப்பேன்

என்றாவது

நீ எதிரெதிர் வருகையில் 

சின்னதாய் 

ஒரு புன்னைகை புரிவாய் 

அந்த புன்னகையின் 

பிம்பத்தை 

அப்படியே அடி மனதில் 

பதிவிறக்கம் 

செய்து விடுவேன்

அவ்விடம் விட்டு

நீ கடந்ததும் பரவும் 

உன் ஸ்பரிசத்தின் வீரியம் 

என் மூச்சினில் ஏறிடும் அந்நேரம்

உன் மணம் சென்றிடும் 

தடம் சென்றிடுவேன்

என் மனம் நின்றிட 

இடம் தேடிடுவேன்.

பார்க்க

முடியாது என்று தெரிந்தும்  

அதே போன்றதொரு 

அழகிய நினைவுகளுடனே 

அன்றும் அந்த வீதிகளில்

சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன்

கொடுக்கப் போவதில்லை 

என்று தெரிந்தும் 

உனக்காக வாங்கிய 

ஆறேழு பரிசுகள்

பேசப்போவதில்லை 

என்று தெரிந்தும் 

உனக்காக மனனம் செய்த 

நாலைந்து கவிதைகள்

வரப்போவதில்லை என்று 

தெரிந்தும் நீ வந்திறங்கும் 

பேருந்து நிலையத்தில்

அட்டையாய் ஒட்டிக் 

கொண்டிருந்தேன்

கொடுத்துவிட்டு பேசுவதா

பேசிவிட்டு கொடுப்பதா

என்று குழம்பியதில்

நீ வரும் பேருந்து 

என் முன் வந்து நின்றது

தேடி அலைந்ததில் உன்னைத் 

தொலைத்ததுதான் மிச்சம்

நேரங்கள் கடந்தோடி என்னை 

இழந்ததுதான் மிச்சம்

அன்று ஏனோ  நீ வரவில்லை

துளித் துளியாய் - 64

துளித் துளியாய் - 63

துளித் துளியாய் - 62

அழகாய்த் தெரிந்திடும்

துளித் துளியாய் - 61

RIP - 63*

இதுவே என் தீயிடம்

இனிமேல் இங்கே தூறிடும்

இதுவே என் ஓய்விடம்

இதயம் இங்கே தூங்கிடும்

இதுவே என் போரிடம்

புழுவும் என்னை கூரிடும்

யாக்கை வெந்து தீரவே

காக்கை வந்து கூடிடும்

மண் சூழ்ந்து மூடவே

கண் கூர்ந்து தேடிடும்

அனலாகி எரிந்த பின்னே

தாகங்கள் எடுக்குமோ

மண்ணாகிப் புதைந்த பின்னே

மாற்றங்கள் நிகழுமோ

இரவும் முடிந்தது

விதியும் முடிந்தது

கனவும் கரைந்தது

திதியும் கரைந்ததுவோ

துளித் துளியாய் - 60

துளித் துளியாய் - 15

துளித் துளியாய் - 59

துளித் துளியாய் - 58

துளித்துளியாய் - 57

துளித் துளியாய் - 56

போதுமென்று நினைக்கிறேன்

இன்றைக்கும்

இந்த

நிசப்த

இரவினைத்

தூங்காது கடக்கப்போகிறேன்

என்று தெளிவாய்த் தெரிகிறது

மாதத்தின் கடைசி தேதி

பெருகிடும் தேவைகள்

பிடிக்காத அலுவல்கள்

அடம்பிடிக்கும் சோம்பல்

கருமேகங்கள் அற்ற வானம்

எப்போதும் அல்லாத வெயில்

நெரித்து தள்ளிய பேருந்து

புழுங்கிப் போன உடல்

குழம்பி கிடக்கும் மனம்

சவரம் செய்யாத முகம்

முடிக்க முடியாத சில கவிதைகள்

மாதங்கள் துவைக்காத போர்வை

நாற்றமெடுக்கும் காலுறைகள்

காற்றோட்டம் இல்லாத மெத்து

அடிக்கடி இரையும் பண்பலைகள்

சண்டையிடும் தெருநாய்கள்

பிடுங்கும் கொசுக்கள்

விரட்டும் வலைத்தள அரட்டைகள்

விடாத ஒற்றைத் தலைவலி

நெடுநேரமாய்

அழைப்பை ஏற்காத தலைவி

போதுமென்று நினைக்கிறேன்

இன்றைய இரவினை

தூங்காது கடப்பதற்கு

அழகாய் தெரிந்த கண்கள்

மழை தூறி முடித்து

இரவாகிக் கொண்டிருந்தது

அந்த மாலை நேரம்

நீ யாரென்று நானும்

நான் யாரென்று நீயும்

அறிந்திடாத

நம்முடைய முதல் நாள்

சந்திப்பு அது

மழையின் ஈரம்

உன் கால்களை

விழுங்க சற்று

ஓரமாய்

ஒதுங்கி நடந்தாய்

குறுகலான அந்த

ஈரப் பாதையில்

இப்போது

எனக்கெதிரே நீ

உனக்கெதிரே நான்

யார் விலகி வழி

விடுவது என்று

குழம்பிய அந்த 

சில நொடிகள்

என் விழி

உன் விழியைப்

பருகியது

சிந்திக்கும் நேரங்கள்

தீர்ந்தது

உன் கண்களை

சந்தித்த அந்நேரம்

முதல்

அது நிமிடங்கள் தான்…

நிமிடங்கள் தான்

என்றாலும்

அப்போது

அந்த கண்கள்

ஏன் அழகாய்த் தெரிந்தன.

இனி

எதேட்சையாய்

நமக்குள் சில

சந்திப்புகள் நிகழ்ந்து விடின்

உன்னிடமிருந்து

என்னை 

எங்கனம் மீட்பது

என்ன நிகர் கண்டேனோ

தெரியவில்லை...

அது நிமிடங்கள் தான்

என்றாலும்

அப்போது

அந்த கண்கள்

ஏன் 

அழகாய்த் தெரிந்தன.