நின் கனவு இனி என் கனவு...

நொடித்து அடங்க

எத்தனையோ மூச்சுக்கள்

இங்கே

உலாவிக்கொண்டிருக்கின்றது...

நீர் ஏன் மாய்ந்தீர் ஐயா...

உமக்காக பிராத்தனை

செய்யக் கூட

எங்களுக்கு  நீர்

காலம் கொடுக்கவில்லை

கற்கள் நிறைந்த

பாதையில்

புற்கள் மிதிக்க

கற்றுக் கொடுத்தீரே..

இனி

முட்கள் நிறைந்ததொரு

பாதை வருகிறது...

வழி நடத்த வாரீரோ

கட்டவிழ்க்க முடியாத

ஆயிரமாயிரம்

முடிச்சுக்கள்  அப்படியே

கிடக்க

இனி எப்படி ஐயா

அவிழ்ப்போம் சில

இறுகிய அரசியல்

முடிச்சுக்களை...

நின் உடல் கொண்ட மயானம்

அது ஒரு ஓரத்தில் கிடக்கட்டும்...

முதலில்

அங்கிருந்து எழுந்து வந்து

உம் தடயங்களைப்

பாரும்..

உமக்காக

வீதிகள் தோறும்

விளக்குகள்...

பள்ளிகள் தோறும்

உம் படங்களை ஏந்தித்

திரியும் மழலைகள்

சாலைகள் தோறும்

நின் கனவுகளை தூவிச்

செல்லும் இளைஞர்கள்

என நின் உருக்களைப் பாரும்

எல்லோர் வீட்டிலும்

நெருங்கிய தங்கள் சொந்தத்தை

இழந்த தவிப்பு இன்னும்

அகலவில்லை

ஐயனே

இவைகள்

சாயங்கள் அல்ல வெளுக்க..

நின் அன்பின் வெளிப்பாடுகள்..

என்றும் எங்களை

புத்தி மாறிப்

போகவிடாது உமது

முத்தான புத்தகங்கள்

நின் போல் எவரும்

இனி பிறக்கப் போவதில்லை

பிறப்பினும்

நின் போல் இறக்கப்போவதில்லை

இறப்பினும்

நின் போல் நிலைக்கப்போவதில்லை

கனவுகள் பல சுமந்து

தூங்குவது எளிதல்ல

நீர் தூங்கவில்லை..

நின் பணிகளை எங்களுள்

விதைத்து விட்டு

சற்று இளைப்பாறிக் கொண்டுதான்

இருக்குறீர்கள்

இமயத்தின் சாரலாம்

சிந்து, கங்கையை

யமுனை, கோதா வழியே

காவிரி, வைகையில் இணைத்து..

நின் பாதங்களை நனைத்த பின்னே தான்

மூடும் எங்கள்

இமைகளுக்கு நிரந்தர

ஒய்வளிப்போம்..

நின் கனவு இனி என் கனவு

கனவுலகின் காவலன்

அகண்ட தோள்கள்

ஆழமான கண்கள்

மிடுக்கான தோற்றம்

நின் மேல் 

என் நாட்டம் 

யார் இவன்?

கனவுலகின் காவலனா

இல்லை,

காவியம் சொல்லும்

காதலனா?

தோழிகளின் உச்சரிப்பும்

தொலைக்காட்சியின் நச்சரிப்பும்

உள் ஊடுருவா நிலை!!!

நீ வரும் நேரமாகிவிட்டது...

பதிந்திடா கால் தடமும்

பகிர்ந்திடா பல் மொழியும்

பாவையன்றி,

நீ அறிவாயோ?

ஏனோ 

வழக்கம் போல்

இன்றும் நீ வரவில்லை!!

இதயம் இடியிடிக்க

இமைகள் மழையடிக்க

கன்னமிரண்டும்

கரைந்தே விட்டது.

கண் கானா ஏக்கமும்

தரை தட்டும் தாக்கமும்

என்னை முட்ட

கனவலைகளில்  கால் பதிக்கிறேன்.

மீண்டும்,

அதே ஒற்றை ரோஜாவுடன்

மொட்டை மாடியில் நீ!

நிஜத்தில் வராத

நெருடல்களை மறைத்து

நின்னருகில் நான்!

நீ கனவுலகின் காவலன்

நான் உனதருமை நாயகி

தேசத் தந்தை : அப்துல் கலாம்

என்னவென்று தொடங்க உன்னைப் புகழ,
சர்வமுமாக நிறைந்திருக்கிறாய் புனிதனே!

புண்ணியம் தேடி கால் நனைக்கும் கடைத்தீவினில்

உன் முதல் மூச்சை விட்டு, கண்ணீர் சிந்தி,

அதன் பாவம் கழித்தாயே!

திரும்பும் திசையெங்கும் கடல்,

உன்னை சூழ்ந்து ஆட்கொள்ள முயல,

சராசரி மனிதனாக நீயிருந்திருந்தால்,

கடல் தாண்டாத வெறும் உடலாக மட்டுமே இருந்திருப்பாய்.

கைக்கு எட்டா உயரம், விண்னை கிழிக்கும் பயணம்

இதுவல்லவா உன் இதயம் சொன்ன கனவு!

ஒரு துறையில் சிறந்து விளங்க பலர் சிரமப்பட,

சிறுபுன்னகை செய்துக்கொண்டே கால் பதித்த

ஒவ்வொரு பணியிலும் சிறந்து, வாகை சூடிய

தனித்துவன் நீயல்லவா!

சிறுபாண்மையில் பிறந்து,பெருங்கனவு கண்டு

வேறுப்பட்ட உலகுமுன் கண்டதை நிறைவேற்றி,

திறமைக்கு தடையில்லையென நிருபித்த

உயர்ந்த உயிரொளி நீயல்லவா!

உறக்கத்தில் காண்பது கனவன்று, உன்னை

உறங்கவிடாதிருப்பதே கனவென்று,

புதுவழிக் காட்டி, நம்பிக்கை ஊட்டி,

என்போன்ற இளைஞர்களுக்கு வழி காட்டியானாய்,

வழித்துணையும் ஆனாய்!

ஆசிரியர்,

அணு விஞ்ஞானி,

இசை கலைஞர்,

எழுத்தாளர்,

முதல் குடிமகன்,

எத்தனை பரிணாமம் நீ எடுத்தாய்,

அத்தனையிலும் உன் பெயர் பதித்தாய்!

மனதுக்கு பிடித்த காரியத்தை செய்து கொண்டே

உயிர்நீத்தல் எத்தனை பெரிய உன்னதம்!

உன் கடைசி நொடியிலும் மாணவர்கள் மனதில்

கனவு விதைகளை விதைத்துத் தானே சென்றிருக்கிறாய்!

இனி,

எம் மதத்தில் பிறந்தவனும் தன் மகனுக்கு

நின் பெயர் வைக்’கலாம்’,

ஓரிரு நொடிகள் தான்..

மாலை தொடங்கி

விடியலாகிவிட்டது

இன்னும் சதா 

நீ பெய்து கொண்டே இருக்கிறாய்

துளியும் வெளிச்சமில்லாத

இந்த பொழுது எந்நேரமென்று

தெரியவில்லை

நீ நிற்பதற்கான சூசகங்கள்

ஒன்றும் தென்படவில்லை

இன்னும் சிறிது நேரத்தில்

நன்கு விழித்திருந்த 

அந்தச் சுடரும் கரைய இருக்கிறது

உன்னுடன் நனைய

ஆசையிருந்தும் இப்போது

நனையும் நிலையில்

நான் இல்லை.

ஏனெனில்

நினைவில்

உதிக்கின்ற ஓரிரு

வார்த்தைகளையும்

மீதிச் சுடர் முடியும் முன்

எழுதி முடித்தாக வேண்டும்...

காற்றோடு எதோ சதி செய்து

சாளரம் தாண்டி

உன் எரசலால் என் பகுதி

நனைக்க முற்படுகிறாய்

உடல் சிலிர்க்கிறது

ஓரிரு நொடிகள் தான்..

எழுதும் நிலையிழந்து

என்னை முழுதும் உன்னுள்

நனைக்க விழைந்தேன்..

நனைந்தேன்...

எண்ணம் பறித்து

என்னை முழுதும்

உனது ஆக்கினாய்...

எதற்காக நான் பிறந்தேன்?

எதற்காக நான் பிறந்தேன்?

எதற்காக நான் பிறந்தேன்?

கேட்க கேட்க ஆயிரம் ஆயிரம்

கேள்விகள் உள்ளே எழுகிறது.


நினைத்தது யாவையும் செய்யவில்லை

யாரோ நினைத்ததை செய்யும் கருவியாய்

உழைத்து, இல்லை பிழைத்து கொண்டிருக்கிறேன்.


ஆசையாய் கண்ட கனவெல்லாம்

கண்முன்னே கரைந்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பிறருக்காக வாழவா நான் உயிர் வளர்க்கிறேன்?

பிறருக்காக உழைக்கவா நான் தினம் உண்கிறேன்?

பிறருக்கான கனவை நான் நிஜமாக்கினால்

எனக்கான கனவை யாரிடம் நான் புகுத்துவது?

திசைதெரியாத பயணம்,

துணையில்லாத தனிமை,

கடலுக்கும் கரையுண்டு!

என் மனதின் மரண ஓலத்தை கேட்பாரில்லை!!!

புதைந்த ரகசியங்கள்....

அக்காவிற்கு குழந்தை பிறந்திருக்கிறது.

புத்தன் போல

தூங்கிக்கொண்டே அவன் சிரிக்கையில்,

வலி நிறைந்த கண்களோடு

அவனையே ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

சத்தியமாக அவனின் சிரிப்பினில்

அவள் வேறு எதையோ கண்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

எப்போதும் அவள் காதுகளில்

இசை ஒலித்து கொண்டேயிருக்கிறது.

குழந்தையின் அருகில் படுத்து

சில பாடல்களையும் முணுமுணுத்துக்கொள்கிறாள்

எத்தனை நாள் தாகமோ இது

நிதானமாக அனுபவித்து கொண்டிருக்கிறாள்.

சாளரத்தில் முகம் புதைத்து

முன்பு போலவே

கனவினில் மிதக்கிறாள்.

நினைவு திரும்புகையில்

முகமும் நனைந்திருக்கிறது.

பூங்குழலியை தான்

பிடிக்கும் அவளுக்கு.

ஆனால் இப்போதெல்லாம்

நந்தினியைப் பற்றியே அதிகம் பேசுகிறாள்

என்ன ஆயிற்று என்று கேட்க

எனக்கு மனமே வரவில்லை.

என்றோ இழந்த ஒன்றுடன்

இன்று வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறாள்

என்பது மட்டும் புரிகிறது எனக்கு.

எல்லாம் முடிந்து,

தன் வீட்டிற்கு செல்லும்போது,

யாழியுடன் பேசினாயா

என வினவுகிறாள்.

அவளுக்காகவே சொல்கிறேன்

எனக்கு இப்போதெல்லாம்

ஆதித்த கரிகாலனை தான்

பிடித்திருக்கிறது அக்கா…

இயல்பு நிலைக்கு அருகில்...

பைத்தியக்காரனாகிய நான்,
சில காலம்
இயல்பு நிலைக்கு
திரும்பலாம் என்றிருக்கிறேன்.
எப்படி என்றா கேட்கிறீர்கள்…

ஒரு ரயில் நிலையத்தில்
குண்டு வெடிப்பு நிகழ்ந்தால்,
சிதறிய இரத்தம் உறைவதற்குள் – நீங்கள்
இயல்பு நிலைக்கு திரும்புவீர்களே,
அதை போல…

ஒரு பச்சிளம் குழந்தை
பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டால்,
அந்த வலி மறையுமுன்பே - நீங்கள்
இயல்பு நிலைக்கு திரும்புவீர்களே,
அதை போல…

மீத்தேன் வாயு போராட்டத்தை ஆதரித்தோ,
ஆற்று மணல் கொள்ளையை எதிர்த்தோ,
ஒருநாள் அடையாள கடையடைப்பு
போராட்டத்தை நிகழ்த்தி,
இயல்பு நிலைக்கு திரும்புவீர்களே,
அதை போல…

ஐந்து வருடத்திற்கு ஒருவரை
ஆட்சி கட்டிலில் அமர்த்தி
உங்களை சுரண்ட அனுமதித்துவிட்டு,
டீக்கடையில் அமர்ந்து
இட்லி கம்யூனிசம் பேசிவிட்டு
வீராவேசமாய் எழுந்து போவீர்களே
அதை போல…

இவையெல்லாம் விட,
தலைக்கேறிய போதையால்
விபத்தில் சிக்கி மூளை சிதறியவனையும்,
சாக்கடையில் விழுந்து
பிதற்றி கொண்டிருப்பவனையும்
சர்வ சாதரணமாய் கடந்து
இன்னொரு குவாட்டர் சொல்வீர்களே
அதை போல…

அழகாய்த் தெரிந்திடும்

போதுமென்று நினைக்கிறேன்

இன்றைக்கும்

இந்த

நிசப்த

இரவினைத்

தூங்காது கடக்கப்போகிறேன்

என்று தெளிவாய்த் தெரிகிறது

மாதத்தின் கடைசி தேதி

பெருகிடும் தேவைகள்

பிடிக்காத அலுவல்கள்

அடம்பிடிக்கும் சோம்பல்

கருமேகங்கள் அற்ற வானம்

எப்போதும் அல்லாத வெயில்

நெரித்து தள்ளிய பேருந்து

புழுங்கிப் போன உடல்

குழம்பி கிடக்கும் மனம்

சவரம் செய்யாத முகம்

முடிக்க முடியாத சில கவிதைகள்

மாதங்கள் துவைக்காத போர்வை

நாற்றமெடுக்கும் காலுறைகள்

காற்றோட்டம் இல்லாத மெத்து

அடிக்கடி இரையும் பண்பலைகள்

சண்டையிடும் தெருநாய்கள்

பிடுங்கும் கொசுக்கள்

விரட்டும் வலைத்தள அரட்டைகள்

விடாத ஒற்றைத் தலைவலி

நெடுநேரமாய்

அழைப்பை ஏற்காத தலைவி

போதுமென்று நினைக்கிறேன்

இன்றைய இரவினை

தூங்காது கடப்பதற்கு

அழகாய் தெரிந்த கண்கள்

மழை தூறி முடித்து

இரவாகிக் கொண்டிருந்தது

அந்த மாலை நேரம்

நீ யாரென்று நானும்

நான் யாரென்று நீயும்

அறிந்திடாத

நம்முடைய முதல் நாள்

சந்திப்பு அது

மழையின் ஈரம்

உன் கால்களை

விழுங்க சற்று

ஓரமாய்

ஒதுங்கி நடந்தாய்

குறுகலான அந்த

ஈரப் பாதையில்

இப்போது

எனக்கெதிரே நீ

உனக்கெதிரே நான்

யார் விலகி வழி

விடுவது என்று

குழம்பிய அந்த 

சில நொடிகள்

என் விழி

உன் விழியைப்

பருகியது

சிந்திக்கும் நேரங்கள்

தீர்ந்தது

உன் கண்களை

சந்தித்த அந்நேரம்

முதல்

அது நிமிடங்கள் தான்…

நிமிடங்கள் தான்

என்றாலும்

அப்போது

அந்த கண்கள்

ஏன் அழகாய்த் தெரிந்தன.

இனி

எதேட்சையாய்

நமக்குள் சில

சந்திப்புகள் நிகழ்ந்து விடின்

உன்னிடமிருந்து

என்னை 

எங்கனம் மீட்பது

என்ன நிகர் கண்டேனோ

தெரியவில்லை...

அது நிமிடங்கள் தான்

என்றாலும்

அப்போது

அந்த கண்கள்

ஏன் 

அழகாய்த் தெரிந்தன.

வாழ்க்கை ஏன் இங்கு இத்தனை கடினமாக இருக்கின்றது

வாழ்க்கை ஏன் இங்கு

இத்தனை கடினமாக

இருக்கின்றது.

பிரச்சனைகளை

சுமந்து கொண்டு

பலிக்கு போகும்

ஆடு போல

ஒவ்வொரு நாளும்

போகின்றது

சிக்கல்கள்

இறுகிக் கொண்டே

மனதையும்

இறுக்குகிறது

எதிர்காலத்தின்

எச்சரிக்கைகள்

இப்போதே நரம்பை

தைக்கின்றன

உள்ளொன்றும்

புறமொன்றுமாய்

யாருக்கும் யாரையும்

பிடிப்பதில்லை

செய்து முடிக்க

வேண்டிய நிறைய

வேலைகள்

அப்படியே கிடக்கிறது

காலம் நெருங்க நெருங்க

எண்ணங்கள்

நொறுங்கிப் போகின்றது

விழுந்து எழும்முன்

கலைந்து போகின்றது

மழை மேகங்கள்

அழுது விழும்முன்

காய்ந்து போகிறது

கண்ணீர் துளிகள்

தூங்க கிடைக்கும்

அரிதான நேரங்களை

நேற்றைய குழப்பங்கள்

விடப்போவதில்லை

தேடி உழைத்தும்

கஷ்ட நஷ்டங்கள்

நமக்கு முன்னே

ஓடி ஓய்வெடுக்கின்றன.

வாழ்க்கை ஏன்

இங்கு

இத்தனை கடினமாக

இருக்கின்றது.

நீ அழைத்திருக்க மாட்டாய்...

கடந்திடும் வாகனமெல்லாம்

தலைகோதிவிட்டு செல்லும்

சாலையோர மரமொன்றின்

சலசலப்பை போலவே – உன்

அழைப்பிற்காக காத்திருக்கும் என்மனமும்

சலனப்பட்டு கொண்டேயிருக்கிறது.

ஒரு இரண்டு நிமிட

இளைப்பாறலுக்காகவே – நான் அந்த

மரத்தினடியில் அமர்ந்தேன்.

எனக்கும் அந்த மரத்திற்கும்

அப்போது அந்த இளைப்பாறுதல்

தேவையாய் இருந்தது.

மார்கழி மாதத்து பனித்துளிகளை

தன் இலைகளில் தேக்கி – நுனிகளில்

கசியவிட்டுக் கொண்டிருந்தது மரம்.

நான் உன் ஞாபகங்களை

நினைவில் தேக்கி - விழிகளில்

கசியவிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

தூரத்தில் ஒரு ஒளிக்கீற்று தென்பட்டதும்

தன் கண்ணீர்துளிகளை

வேகமாய் துடைத்துவிட்டு

அவசரமாய் தயாராகிக்கொள்கிறது மரம்.

அதேசமயத்தில்

என் சட்டைபைக்குள்

ஒரு சிணுங்கள் சத்தம்.

கனத்த சப்தத்துடன்

கடந்துசென்ற கனரக வாகனத்தினால்

அந்த மரம்

கண்டுகொள்ள படவேயில்லை.

நான் அலைபேசியை எடுக்கவேயில்லை.

எனக்கு தெரியும்

கண்டிப்பாக நீ அழைத்திருக்கமாட்டாய்...